JOKER

Verhaal:

Het verhaal speelt zich af in 1981 in pre-Batman Gotham waar Arthur Fleck (Joaquin Phoenix) droomt van een carrière als stand-upcomedian. Ook wenst Fleck meer dan ooit zijn idool Murray Franklin (Robert De Niro) te ontmoeten. Om rond te komen bezoekt hij als clown kinderziekenhuizen en promoot hij bedrijven op straat, maar dit zorgt vaak voor benauwde situaties. Hij woont bij zijn moeder, wie hij zo goed mogelijk wil verzorgen. Zijn moeder weigert hem echter te vertellen wie zijn vader is. Arthur kampt ook met mentale problemen, zo heeft hij een aandoening die ervoor zorgt dat hij oncontroleerbare lachbuien krijgt op ongepaste momenten. Doorheen de film escaleert zijn mentale staat en transformeert hij in de bekende “Joker”.

Cast: 

Joaquin Phoenix, Robert De Niro, Zazie Beets, Frances Conroy, Brett Cullen, She Whigham, Bill Camp, Glenn Fleshler, Leigh Gill, Joash Pais, Rocco Luna, Marc Maron, Sondra James, Murphy Guyer, Doiglas Hodge, Dante Pereira-Olson, Carrie Louise Putrello, Sharon Washington, Brian Tyree Henry, Bryan Callen.

Regisseur: 

Todd Phillips

Recensie:

De ‘Joker’ was al een geanticipeerde film en er is zeker sprake van een hype. De film zou zo duister zijn dat mensen zelfs al de cinemazaal zijn uitgelopen. De Joker is een berucht figuur en al veel acteurs hebben zich in het verleden aan deze rol gewaagd (cf. Heath Ledger in The Dark Knight, Jared Leto in Suicide Squad en Jack Nicholson in Batman). Om te zien wat de hype is rond deze nieuwe film waarin de Joker wordt vertolkt door Joaquin Phoenix, ben ik deze kaskraker gaan bezichtigen in de Studioskoop.

De cinemazaal gaf een claustrofobisch gevoel waardoor ik al goed in de duistere sfeer terechtkwam. De beelden op het scherm namen een hele muur in en hadden hierdoor een grote impact op mijn gemoedstoestand. Zelfs de airco stond pas 15 minuten in de film aan wat een zeer grimmige geur gaf in de hete zaal.

Dus perfect in de sfeer om aan de film te beginnen startte eindelijk “Joker”.  De beginscène pakte meteen de aandacht. Het is namelijk een zeer verontrustend, maar pakkend beeld. De radio speelt terwijl Arthur Fleck, volledig gegrimeerd als clown, voor een spiegel zijn make-up aan het verfijnen is. Twee thema’s worden al onmiddellijk aangehaald, namelijk eenzaamheid en gelach.

De eenzaamheid is zeer duidelijk in beeld gebracht, gezien Arthur helemaal alleen voor de spiegel zijn grime aanbrengt, terwijl zijn mede-collega’s aan de linkerkant samen aan het lachen zijn. Arthur is helemaal afgesloten van zijn omgeving. Dit zorgt ervoor dat Arthur zaken verzint, waardoor niemand zeker kan zijn of alle feiten die gebeuren in de film echt zijn.

Een zeer voor de hand liggend thema als het gaat over het personage de Joker, is natuurlijk de lach. Deze wordt doorheen de film enorm veel aangehaald. In de beginscène heb je bijvoorbeeld Fleck die een lach probeert te forceren op zijn gelaat, maar duidelijk verdrinkt in zijn verdriet. Hij zoekt naar het idee van geluk, om zo een lach op zijn gezicht te kunnen plaatsen. Doorheen de pijn zoekt hij dus nog steeds manieren om te lachen. In het thema van “de Lach”, heb je natuurlijk ook nog zijn ziekte waardoor hij oncontroleerbaar begint te gieren, hierdoor komt hij in benarde, pijnlijke situaties die hem verderzetten naar zijn realisatie over wie hij werkelijk is.

De regisseur Todd Phillips heeft ook een theorie over de film aangehaald, betreffende de eindscène in “Joker”. Het idee is dat “Joker” niet gaat over het ontstaan van de Joker die we kennen (cf. Batman), maar dat we niet weten over wie het gaat of dat het zelf kan dat Arthur Fleck dit allemaal heeft verzonnen. Nadat Arthur dit inziet, komt hij tot de conclusie dat zijn leven geen tragedie is, maar een komedie. De regisseur probeert dit op het einde van de film te tonen via Arthur’s laatste zinnen. De hele film kan evengoed een grap zijn met het publiek als slachtoffers. Het moment dat Arthur tot deze realisatie komt, is het enige moment dat hij oprecht kan lachen over de hele film.

Cinematografie:

De cinematografie in “Joker” is door Lawrence Sher gemaakt. In de film wordt gebruik gemaakt van een techniek dat Sher “complementary colors” noemt. Deze techniek zorgt voor meer diepte in het beeld. In de beginscène is dit te zien aan het gebruik van blauwe en oranje lichten. Deze waren ook de twee hoofdkleuren in de film.

Phillips en Sher filmden graag tijdens de avondschemer omdat ze dan mooie blauwe kleuren kregen en die konden ze dan contrastreren met oude straatlichten van vroeger, die een oranje gloed geven. Tijdens de stand-upcomedian scène werd er ook gebruik gemaakt van kleuren zodat het publiek zeer donker, bijna onzichtbaar leek en Arthur, omgeven door een koud licht, zichzelf helemaal blootstelde aan de wereld.

Dit gebruik van kleur vind ik een heel goed aspect aan de film. Door middel van het gebruik van contrastrerende kleuren, worden de twee kanten van Arthur extra benadrukt en geeft de film de dualiteit van tragedie en komedie goed weer.

Muziek:

De muziek werd geschreven door Hildur Guðnadóttir voordat ze zijn begonnen met de productie van de film. Ze heeft de muziek geschreven aan de hand van het script. Met de soundtrack heeft “Joker” de verontrusting van de film nog groter gemaakt. Wat allemaal heeft geholpen het einddoel te bereiken.

Mijn favoriete deel in de film aan de hand van de muziek was wanneer Arthur danst op de muziek van een straatmuzikant. Op dat moment lijkt Arthur nog niet helemaal verloren en misschien zelfs bijna gelukkig. Dit slaat echter om wanneer een aantal jongeren zijn straatbord afpakken.

De film heeft ook behoorlijk wat kritiek gekregen over één bepaald nummer. Tijdens de trappenscène speelt het nummer “Rock and Roll Part 2” van Gary Glitter. Gary Glitter zit in de gevangenis vanwege pedofilie en er is speculatie dat hij aanspraak zou kunnen maken op gebruiksrechten.

Conclusie:

Het belangrijkste thema van de film is de opbouwende overgang van het verontrustende gevoel naar complete krankzinnigheid. De mengeling van de regie, de cinematografie en muziek zorgt ervoor dat dit perfect tot stand komt. Doorheen de film werd ik misselijk en zelf ook een beetje krankzinnig. Maar ondanks het misselijke gevoel toen ik buiten kwam, vond ik het een zeer geslaagde film en zou ik iedereen aanraden om de film een kans te geven.

Voor mensen die de film al hebben gezien:

#LadiesAtTheMovies

— LM