JUDY

Verhaal:

De film volgt de laatste twee jaar van Judy Garland’s leven. In deze tijd is Garland naar London gegaan om een reeks van concerten af te leggen. Ze trad op in Londen in de Talk of the Town nachtclub voor vijf weken.

Cast: 

Renée Zellweger, Darci Shaw, Jessie Buckley, Finn Wittrock, Rufus Sewell, Michael Gambon, Richard Cordery, Bella Ramsey, Royce Pierreson, Andy Nyman, Daniel Cerqueira, Arthur McBain, John Dagleish, Gemma-Leah Devereux, David Rubin, Lewin Lloyd, Fenella Woolgar, Gus Barry.

Regisseur: Rupert Goold

Recensie:

Judy Garland heeft alles behalve een “gewoon” leventje geleid. Integendeel haar leven was gevuld met depressie en zelfverwijt. In de film zie je dat ze constant pillen slikt tegen haar problemen. Met behulp van flashbacks toont de film dat deze problemen zijn begonnen in haar vroege filmcarrière. Ze kreeg toen veel kritiek van MGM producenten. Ondanks het gebruik van de flashbacks vind ik dat de regisseur te weinig heeft gehamerd op het ontstaan van haar problemen.

Het is moeilijk om een biografie te schrijven over iemand die zoveel heeft meegemaakt, maar het is jammer dat de scenaristen zich beperkt hebben tot zo’n kleine periode van haar leven. Garland’s problemen zouden, volgens mij, meer tot stand komen in een chronologische biografie over heel haar leven.

De film oogt als een cliché. Het verhaal gaat als volgt: Vrouw heeft problemen, vrouw worstelt met problemen, vrouw overwint problemen. Op het einde van de film begint Garland “Over the Rainbow” te zingen en kan ze door de emoties niet verder zingen. Natuurlijk begint op dat moment iemand in het publiek in haar plaats te zingen waarna opeens heel het publiek recht gaat staan en luidkeels begint mee te zingen.

De film is niet slecht, er zijn ook enkele goede aspecten. De kostuums en het decor zijn prachtig. De nagemaakte MGM studio in de flashbacks is snoep voor de ogen. Het belangrijkste aan een biografie is de performance en die was werkelijk buitengewoon. Het is fenomenaal dat Renée Zellweger de muziek van Garland zelf zingt. Ik zou bijna vergeten dat Zellweger de persoon is achter de kostuums en de make-up. Ze heeft de Oscar voor haar performance als Judy Garland meer dan verdient, ze was subliem.

Conclusie:

“Judy” wordt niet één van de klassiekers waar nog jaren over zal gesproken worden, maar is nog steeds goed genoeg om een filmavond aan te besteden. Ondanks de vele missers zijn er genoeg merkwaardige ontwikkelingen die het waard zijn om eens te kijken.

#LadiesAtTheMovies

— LM