Verhaal:
De verzorger Moon Gang-Tae (Kim Soo-hyun) zorgt al heel zijn leven voor zijn autistische broer Moon Sang-Tae (Oh Jung-se). Sinds de dood van hun moeder is zijn broer bang voor vlinders. Hierdoor verhuizen ze elk jaar tijdens het vlinderseizoen naar een nieuwe stad. Terwijl Gang-Tae aan het werken is, ontmoet hij de bekende kinderboekenschrijfster Ko Moon-Young (Seo Ye-ji) waar zijn broer een grote fan van is. De asociale schrijfster omschrijft hun eerste ontmoeting als het lot, maar is dit ook zo?
Cast:
Kim Soo-hyun, Moon Woo-jin, Seo Ye-ji, Kim Soo-in, Oh Jung-se, Lee Kyu-sung, Park Kyu-young, Park Seo-kyung, Kim Joo-hun, Park Jin-joo, Kim Chang-wan, Jang Young-nam, Kim Mi-kyung, Jang Gyu-ri, Seo Joon, Choi Woo-sung, Lee Eol, Kim Ki-chun, Jung Jae-kwang, Ji Hye-won, Kang Ji-eun, Joo In-young, Kang Ki-doong, Choi Hee-jin, Woo Jung-won/Jang Young-nam.
Regisseur: Park Shin-woo
Recensie:
Tijdens de lockdown ontwikkelden velen onder ons nieuwe passies. Voor mij is één van die passies Koreaanse en Chinese series. Mijn interesse is vooral aangewakkerd door de Netflix reeks It’s Okay to Not Be Okay. Hiervoor keek ik nooit naar Aziatische entertainment met uitzondering tot eens een film (cf. Spirited away, Parasite…).
Er zijn uiteraard een aantal zaken in It’s Okay to Not Be Okay en andere gelijksoortige series die voor mij, een westerling, zeer onconventioneel zijn. Bijna iedere Koreaanse serie telt zestien afleveringen van langer dan een uur. Elke aflevering eindigt met een montage van alle romantische momenten in de serie. In deze montage zitten er een aantal spoilers. Maar wat het opmerkelijkste is, is de manier hoe deze series omgaan met romantische scènes. De hoofdrollen staren dan zo’n drie minuten lang in elkaars ogen terwijl altijd hetzelfde lied speelt. Ik was dit lied helemaal beu gehoord bij It’s Okay to Not Be Okay. Het is te vergelijken met het geluid van een wekker. Dat kan je na een tijdje ook niet meer aanhoren.
It’s Okay to Not Be Okay is in het begin wel een moeilijke serie om in te komen. De verhaallijn is zeer vaag en de afleveringen zeer langdradig. De uur durende afleveringen konden toch wel ingekort worden als de makers wat onnodige scènes hadden geschrapt. Daarbij vond ik Sang-Tae en Moon-Yung in het begin nogal irritant. Vooral wanneer Moon-Yung begon te schreeuwen, wou ik graag wat oordopjes aanschaffen.
Nu we de negatieve punten opzij hebben gezet, kunnen we overschakelen naar de reden waarom deze serie mij zo aansprak. De acteerprestaties waren zeer goed. Natuurlijk waren er wat mindere performances (Kim Joo-Hun als Lee Sang-In), maar voor een serie die focust op psychiatrie, vond ik het wonderbaarlijk realistisch geportretteerd.
De drie hoofdpersonages vond ik in het begin soms ambetant (cf. geschreeuw Moon-Yung), maar naarmate hun verhaal en karakter evolueerden, kon ik mij meer in hun inleven. En dat is iets wat de serie zeer goed doet; de evolutie van een vlak naar een vol karakter. Gang-Tae wordt zijn eigen persoon, Sang-Tae wordt minder egoïstisch en Moon-Yung wordt minder haatdragend.
Hoewel het verhaal eerst zeer vaag was, had de reeks een interessant plot. De serie zat vol met plottwists en cliffhangers en dit maakte het leuker om verder te kijken. Veel Aziatische series zijn ook wat preutser en It’s Okay to Not Be Okay stapt van dit beeld af; het is niet erg een bloot bovenlichaam te tonen.
Wat er vooral voor heeft gezorgd dat ik bleef kijken, was het verhaal waarmee de serie begint. Het wekt zeer veel nieuwsgierigheid op en was visueel indrukwekkend. Je werd meteen in het sprookjesthema meegezogen. Maar naast visueel prachtige illustraties is er ook rekening gehouden met de garderobe. Ik zou graag eens een kijkje nemen in de kleerkast van Moon-Yung
Conclusie:
Ondanks dat de serie wat langdradig kan zijn, vind ik het waard om te volharden. Het is een mooie instap naar de wereld van Koreaanse series.
Heb je deze serie gezien en wil je nog een andere Aziatische serie bekijken? Dan raad ik deze series ook aan: Meteor Garden, My First First Love, A Love So Beautiful en Record of Youth.
#LadiesAtTheMovies
— LM
Filmatre 